t.b.c.newspaper, author

from the publicity material of The Prize Piece:

Keren Levi was honoured with the BNG Nieuwe Theatermakers Prijs 2006 (2006 New Theatre Director Award). The jury singled out Keren Levi and her show, Territory, as most promising amongst a distinguished group of directors and choreographers that took part in the 2005-2006 season of the Nieuwe Theater- makers series (currently known as Blind Date). “This show calls upon the audience to absorb, associate and interpret. The director has imbued this show, which addresses a very broad theme, with a number of surprising twists by combining a range of theatrical elements: music, movement and dance, video images and play. An intelligent show that provokes and lingers on well after the footlights have dimmed.” Levi used the prize money for the production The Prize Piece.

t.b.c.newspaper, author

About screenings of 'Inside Envelopes' and performances of 'The Dry Piece' in Kikker Theatre on May 28-29, 2013/ Fransien van der Putt

http://www.cultureelpersbureau.nl/2013/05/unieke-documentaire-in-kikker-inside-enveloppes-over-werk-en-leven-in-hedendaagse-dans-voorlopige-titel-upload-dinsdagochtend-op-site/ by Fransien van der Putt

"... She lets her four dancers in "The Dry Piece" (2012) dance completely naked and dusted with glitter on the HochX stage. After a choreographic positional rotation at the beginning, they soon format themselves in the middle and drift to the music of Tom Parkinson the synchronous, ornamental and geometric formation movements of Busby Berkeley to the extreme. the best known is probably "Dames - Beautiful Girls" from 1934. However beautiful and mesmerizing these human patterns may be, they are also problematic. all of which were similar - blonde, slim and pretty. But in this day and age, when #metoo's rising wind has brought a gender debate, it's important to challenge this.Although they perform uniform movements, they are not uniformed, because each carries its own body. Although it glitters and smacks everywhere and flashes body parts. The conscious steering and influencing by the eye of the camera becomes clear. Then the stage trembles with penetrating beats and the bodies seem threatening in the hectic light. And they are, especially in "The Dry Piece" and especially because in the end it gets loud, like everywhere in the world. "   <div class="blogMessageFooter" style="margin: 0px; padding: 0px; outline: none 0px; font-size: 12.0084px; clear: both; color: rgb(105, 105, 105); font-family: " helvetica="" light",="" "helvetica="" neue",="" neue="" medium",="" helvetica,="" arial,="" sans-serif;"="">   https://www.tanznetz.de/blog/28641/wundervolles-jetzt

Sun 26-08-2012 : Dans Magazine NL, Ruth Naber / Part 1

‘I don’t believe the world belongs to young women, even though we may live in this incredibly photo-shopped society.’ Choreographer Keren Levi (Israel, 1972) is referring to the perfect bums and boobs beaming at us from billboards and bus stops. In The Dry Piece she presents a range of views on femininity, beauty, and perfection.

Sun 26-08-2012 : Dans Magazine NL, Ruth Naber / Part 2

'At first, four women show us their un-photo shopped bodies. How do we see them? How do we then feel about our own bodies? I am trying to get the audience to look beyond this association with sex that it evokes in the first instance. Get them to see the anatomical body, the body that can get hurt, that can dance.'

Sat 19-05-2012 : Volkskrant, Mirjam van der Linden

Keren Levi, who scored a hit earlier with ‘Couple-Like’, also takes a very sculptural approach, like Dorner. In ‘The Dry Piece’ four naked female dancers are dancing behind a see-through screen. The screen is used simultaneously to project images of their movements which are filmed live. The appearance of the bodies is constantly changing, from physical flesh to stylized nudity, from raw imperfection to smooth aestheticism. The geometric patterns they form slowly progress into chaos.
Levi is subtle in her allocation of meaning; inevitably, ‘The Dry Piece’ invokes questions about the female beauty ideal, but it is a well-composed and beautiful story in images. Springdance will be pleased.

Fri 18-05-2012 : NRC, Francine van der Wiel

‘The Dry Piece’ recalled memories of ‘Herses (une lente introduction)’ in which Boris Charmatz presented five naked dancers on the stage in 1997 in such a way that eroticism never even came into the picture; he simply gave a pure and direct presentation of the body. Levi is doing something similar with four naked female dancers. Behind a sheer projection screen they move like four athletes, graces, odalisques of one mind – woman as we know her. Their nudity is inescapable, but since nudity is something we easily grow accustomed to, their sexuality is transformed into aestheticism.
The latter is underlined by the Busby Berkeley-style physical compositions, fanning out and shrinking in kaleidoscopic movements projected on the screen. Ironically, Levi thus presents the female body, which she intended to free from ‘the violent male gaze’ and the way it dominates the beauty industry, as an object as well, albeit an object with a neutrality that equals that of a building block.

Tue 01-05-2012 : Opzij, Renate Van Der Zee

I wonder to what extent I am being manipulated myself. When I was young, I felt frustrated, because my body was not as tall and thin as that of the ideal classical female dancer. Eventually I found my way in contemporary dance, which makes different demands on the body. I have made peace with my body.
But I do realise the impact of the beauty ideal. Beauty is an industry; lots of money is made on it. It is strange that women’s magazines, which should support women where their health is concerned, are sponsored by businesses that basically just want to sell their anti-wrinkle creams. I wonder to what extent we, women, can lead healthy lives without subjecting to this ideal. Can we hold on to our own, autonomous ideal, one that comes from the inside? This is what my performance deals with.’

Mon 26-04-2010 : De Volkskrant, Annette Embrechts

“The circling duet between Keren and Tom on two tables with a camera between their feet was exciting. The projected images were fascinating because of the strange perspective”

Thu 28-02-2013 : Volkskrant, Annette Embrechts

"Disconcertingand honest article on the painfully difficult creation of the quartet Envelopes, by choreographer Keren Levi, her younger sister Reutlingen, musician Tom Parkinson (Levi's former lover) and his twin brother Alex. So strong is the bond of blood, so difficult communication. "(Annette Embrechts, De Volkskrant, 28 February 2013, "Colliding Worlds in tenth Cinedans'.

Mon 10-05-2010 : Het Parool , Bregtje Schudel


"Three elements – time, space, movement – are brought together by Levi with the sculpture by De Koning, her dansers that browse through the score with their movements, and the music, the time, itself. Footnotes (For Crippled Symmetry) lets you enter a beautifully sculpted world, alienates and is thought-provoking. It is as if you constantly seem able to grasp something, but you just can not reach it." 
Theaterkrant ★★★★


"A fascinating fabric of auditory and visual fragments. Compelling, up to the sixth and final footnote"

Dance Magazine

"A wall of varied pastel-colored squares designed by Krijn de Koning welcomes the audience as they enter. Each square is exactly the same in its size and in the centre we find an admirable gate exposing a dark and sinister space. It evokes curiosity when imagining what secrets this gate might possibly reveal once entered or exited. Three young women approach the uninhabited space, and each is accompanied by a microphone headset..."

Thu 02-09-0201 : Volkskrant, Annette Embrechts

Stille en intieme uitputtingsslag
Couple Like #2 door Het Lab & Thea- tergroep DOX. 8/9, Theaterfestival, De Krakeling, Amsterdam. Tournee van 10/9 t/m 9/11. Vanaf 12 jaar. theatergroepdox.nl

Een lichamelijke, dubbelzinnige en confronterende visie op vriendschap die voor het eerst voor een jong publiek wordt op- gevoerd.
Een krachtmeting hangt in de lucht. Zowel op het podium, tussen de jongen en het meisje die klaar staan voor een intens lichamelijk sekse- gevecht. Als ook tussen performers en publiek: in de zaal zitten giechelende en proestende jongeren van een roc uit Leidsche Rijn. Zij we- ten zich nauwelijks raad met het stille en intie- me karakter van Couple-Like #2, uitgevoerd door Ryan Djojokarso en Maartje Plasma.
Deze jonge dansers van Theatrgroep DOX zijn nauwelijks ouder dan de tieners in de zaal. En pakken elkaar ook nog vast bij alles wat naar een fysiek handvat neigt: haren, schouders, kruis, knieën, kin, enzovoort. Dat roept com- mentaar op. Meisjes vallen van hun stoel; jon- gens schuiven ongemakkelijk heen en weer en grommen hoorbaar.
Toch blijven ze wel kijken naar de telkens van kleur verschietende uitputtingsslag tussen de twee dansers. Met hun klappende, botsende, buitelende, wrijvende en schurende lichamen zoeken die alle hoeken op van pure lijfelijkheid binnen een vriendschappelijke relatie. Woor- deloos rekken ze de grenzen op van de kwets- baarheid en veerkracht van het lichaam. Nooit wijken ze meer dan een meter van elkaars zij- de. Alleen het geluid van hun eigen adem en contact is hen tot ritmische steun, en heel af en toe, een flard van een song.
Vorig seizoen dansten de choreografen Ke- ren Levi en Ugo Dehaes het origineel van dit duet, Couple Like, overal ter wereld. Van Berlijn tot Budapest en van Tel Aviv tot Poznan. Echter nooit voor een publiek van tieners. Op initiatief van Productiehuis Het Lab trekken twee DOX-dansers dit succesvolle duet nu naar zich toe om het uit te voeren voor jonger publiek. Met een lichamelijke, dubbelzinnige en con- fronterende visie op vriendschap als spannend resultaat. Tijdens een nagesprek komen de vra-
gen los. De tieners verbazen en verheugen zich dat dit ook dans is, en dat de pijnlijk ogende klappen geen pijn doen, door de adrenaline van de uitputtingsslag. Hebben Djojokarso en Plasman geen relatie? Ongelooflijk, vinden ze. En dan steekt de meest grofgebekte jongen, ty-
pe leider, zijn hand op. Het wordt stil. Iedereen verwacht een vernietigende opmerking. Maar hij zegt: ‘Ik vind het sensueel en ontroerend’. Couple-Like #2: ook het publiek is niet altijd wat het lijkt.

Annette Embrechts | Volkskrant | Sept 6th, 2011


Marcelle Schots | 5 December 2018 | Theaterkrant

Departing Landscapes is a new solo with which choreographer Keren Levi has been on stage for a long time. During the performance, the space of the Veem House for Performance is blank and darkly framed, except for a white illuminated horizontal track on the back cloth. In the first movement, Levi moves slowly and perpendicularly from the center of that orbit, while she recounts the coming together at a cemetery. The stone on the grave of a relative is placed after a period of 30 days of mourning. Family members as father and brother are gradually introduced, without sacrificing too many details. This creates an image of the situation in which intimacy and distance between the family members are outlined in passing. Telling sometimes turns into singing, which gives some air to the heavy subject.
Right before the public, the family in her story moved to the apartment of the deceased.  Levi can pick out a souvenir. The white box she held until then in her hands is opened. By moving in the poses she took on photographs, she creates an image of the deceased woman. Levi wears a blouse with ruffles, high-trousers and white shiny platform soles, references to the vanity of the woman?
Near the audience also comes the tipping point between telling and moving, at this place they do both before the same route in the last part is taken back. Now she is silent and takes over her body and the movements she makes. Bending hands and arms in repeated sequences. It is scanned, searched for balance, handed out to eventually end at the starting point. The circle is round.
Departing Landscapes  is an intimate and integer performance and has a clear design. Levi is a convincing mover, subtle details attract attention immediately. She also knows how to effortlessly get into her story, you see the images and landscapes that she sketches. That makes the game tangible with memories, family ties, loss and the awareness of finiteness.
Departing Landscapes  was on view during the three-day event Polyphonic Songs , where mainly female voices sounded. Prior to the presentation of Levi, composer Genevieve Murphy presented her music performance installation The One I Feed . In addition to two accordion players, the audience gets an active role in bringing the installation into motion, creating a cohesive atmosphere. The solo 1: Songs by Nicole Beutler was shown as the last album, not in the strongest performance this time. Unfortunately, it also made the evening unnecessarily long.  

A Dance With Its Own Shadow

Helmut Jasn Westfalische Nachrichten | 18 February 2019 | WN MÜNSTER

In a dark frilly blouse and white platform shoes, Keren Levi stands at the back of the pump house stage. Then she moves slowly to the front of the stage in a narrow strip of light that leads like a road through an indefinite landscape. She's on her way to a funeral. She tells this with quiet words, getting deeper and deeper into a past in which she herself was still a child and the dead still alive. In her hands she holds a shoebox full of pictures - what remains of a human being when he is no longer himself. With "Departing Landscapes", Israeli choreographer Keren Levi has created a solo that is as sensitive as it is minimalist, musically referring to the no less minimalist piano work "Triadic Memories" by American composer Morton Feldman. Shimmering, imperceptibly rising and falling tones determine the soundscape and create a spherical landscape into which, as if from far away, short melody bows mix. After "Footnotes", which was on display in Pumpenhaus last year, "Departing Landscapes" is already Levi's second occupation with Feldman's music. The dancer's journey through remembering is an arrival and disappearance. In the first part of the nearly one-hour performance, she approaches the past through words. In the second part she dances it out. The transition from language to movement is fluent, illustrating narration with small movements of the hands. Later, when there's nothing left to say, the expression increasingly shifts to the body, which now writhes and twists, buckling in the knees and swinging its arms wide. It is a dance with its own shadow that takes place here. Whereby the shadow turns out to be a slightly displaced video projection when viewed attentively. This fuzziness had already found its equivalent in the text, which had gone unnoticed by the live-spoken word into a playback for the audience. Thus, "Departing Landscapes" can also be seen as a piece about the illusion that can be found in any kind of memory, if you look closely enough.

Mon 19-11-2012 : Volkskrant, Mirjam van der Linden

The stunningly beautiful opening scene is a simple reversal of what you would expect: a band, all dressed up but not playing a note; standing completely motionless and looking, quiet as a mouse. Nothing more. But more than enough to create tension.

**** (4 stars)

Sat 24-11-2012 : roosblog, lisa smal


Tue 20-11-2012 : NRC, Joyce Roodnat

Sun 01-08-2010 : Balletanz, Elisabeth Nehring

  The three performers march in lockstep Right – Left – Right – Left, shaping the frame of an imaginary rectangle on stage. Their march is calm, determined but not aggressive - maybe they present an image of the sovereign military of the future?    Then occurs the first change in the small uniformed formation of the two men in black and the woman in blue and white: marching backwards as well as forward, the steps cutting through the rectangle frame and the arms jolting. The semi-militant movement is beginning to show fragments of folk dance that convey both the positive and the problematic aspects of  their community. The female dancer is breaking free from the uniformity. She is soon becoming the center of all movement on stage as well as the emotional focal point of the piece, displaying both activity and passivity. She approaches her two partners with merriment and joy but in return they grab her by the shoulders, toss her back and forth and put her in her place with gentle domination.  The complex  mixture of opportunities and compulsions dictated by Collectivism - which allows individuality to a certain point and again forces it back into its place – is presented in magnificent simplicity by Oren Laor, Niv Sheinfeld and Keren Levi, that portray how the Israeli society with all its ambivalence is functioning  from the inside.  
Keren Levi is dressed in the colors of the Israeli flag, stands in the center of the stage and begins to open her mouth slowly until it becomes a terrifying crater. At first it seems that the heroic "Anthem of the seventh Israeli tank brigade"  is floating out of her mouth, the whole face is opening up to the pathos of the music. Later as the gaping mouth covers up half her face – it gradually resembles "The Scream" by Eduard Munk, an expression of bottomless horror. 
Suddenly the music seems to float violently back into her mouth, forcing her to either swallow or suffocate. Through this suction of militarism and nationalism we are looking into the desperation of an individual and its nation, locked in its own psyche and history, therefore painfully harming itself and others. 
In this scene Keren Levi could stand for many things: personification of the Israeli nation or its state, individual or collective, winner or victim, pure emotion or perversion of the emotion.   
That image with all its horror and contradiction  leaves a haunting  imprint that lingers even to the last part, where the 3 dancers support each other in friendly care. The two men create a seat for her with their bodies, carrying her on hands and feet.  How real or fake this harmony is - they leave open.  The collective manifests once again its capability of being functional, but not for long – with a friendly smile she leaves her partners alone on stage and walks out. A collective with no members, a country with no nation, a nation with no emotion? 
 Laor, Sheinfeld, Levi "BIG MOUTH" In: TANZ, Zeitschrift für Ballett, Tanz und Performance. August/September 2010, Page 68.

Fri 13-10-2006 : zagreb, Z. Ra.

THE CHOREOGRAPHIC PLATFORM Touch Me, Feel Me! How to make two bodies, two different energies, two persons – into one? Israeli Keren Levi and Belgian Ugo Dehaes looked for choreographic answers to these and other questions in their performance ‘Couple – Like’ presented within the Seventh Platform For Young Choreographers at the Gavella two days ago. Minimal in their stage setup, the duet is a simple and almost tender story about a couple’s search for closeness and intimacy within the frame of given differences between two beings and two bodies. The Platform For Young Choreographers takes place until Sunday with presentations of projects by choreographers from the PYC’s partner countries as well as with the proclamation of the most prospective young Croatian choreographer. /text under the image:/ “Couple – Like” had its premiere in Zagreb two days ago.

Elkaar dansend besnuffelen Dansen met twee vereist veel vertrouwen tussen de dansers. Het leidt ook als vanzelf tot een sterke fysieke intimiteit. Alsof je een koppel bent. De Nederlands-Israëlische Keren Levi en Ugo Dehaes exploreren die dunne grens tussen schijn en werkelijkheid in Couple-like. Levi ontmoette Dehaes toen ze een medechoreograaf zocht voor haar Faceless. Dehaes bedankte ervoor om te tekenen voor een project dat op zijn laatste benen liep. Maar elkaar eens besnuffelen en dan zien wat daaruit voortkwam, daar had hij wel oren naar. Beide dansers hebben immers een verschillende achtergrond. Levi komt uit de formalistische traditie van de moderne dans, Dehaes verdiende zijn sporen bij Meg Stuart en werkte onder andere samen met Charlotte Vanden Eynde. Dat werk stelt meer dan alleen formele kwesties aan de orde. Dat besnuffelen mondde uit in Couple-like, een stuk over twee mensen die doen alsof ze een koppel zijn. In de loop van het stuk draait het inderdaad zo uit, maar het begint wel anders. Ze gaan op de knieën zitten en brengen hun hoofden tegen elkaar. Zonder dat hun blikken kruisen, wiegen ze rustig, hoofd tegen hoofd, heen en weer. Dan schuiven ze over en onder elkaar door, koprollen over elkaar heen en gebruiken elkaar zelfs als klimrek. Erg acrobatische, soms zelfs adembenemende dans dus, bijvoorbeeld wanneer Dehaes over het strottenhoofd van Levi wipt terwijl ze vervaarlijk achteroverhangt. Die acrobatie evolueert naar een uitgewerkte dans, en loopt zelfs uit in een walsje en een stukje swing. Maar zeker bij dat walsje gaan ze niet echt voluit. Ze pakken elkaars romp vast, maar houden hun voeten naast die van de ander. Alsof ze niet kunnen beslissen of ze een eenheid, een koppel zullen worden. Dat spelletje zit ook in de blikken. Pas vrij laat kijken ze elkaar diep in de ogen. Dat draait uit op een confrontatie waarbij net geen klappen vallen. Couple-like biedt qua dans sterke, inventieve momenten, maar kan toch niet altijd boeien. Je blijft als kijker een buitenstaander: je hebt geen zaken met deze ontmoeting. Dat blijkt ook op het einde. Half lachend vallen de twee dansers stil. Schouderophalend kijken ze zowel het publiek als elkaar tersluiks aan. Alsof ze willen zeggen: dit lijkt wel een koppel, maar uiteindelijk is het maar een dansje. Een zeer intiem dansje weliswaar. Op 27 en 28 oktober in de Monty, Antwerpen. Info: www.monty.be. Door : Pieter T'Jonck Publicatiedatum : 2006-10-27 Sectie : Cultuur

Wed 25-10-2006 : ktjefloke.web-log.nl, ktjefloke

Nog steeds ziekjes... Maar daarstraks opnieuw naar theater gaan kijken. Dit keer was't opnieuw dans/performance... Maar beter, hoe groot kon het verschil zijn? Desondanks zat er één dezelfde performer in... Ugo Dehaes, jah... Hij heeft me overtuigd hoor dit keer. Misschien is 't wel omdat ik begin te wennen aan dit soort van voorstelling... Maar misschien was't gewoon wel beter (als ik mag afgaan op de commentaren van de ietwat ervarener theatergangers) Het was, net als gisteren, sober; zoniet nog soberder... Geen muziek, geen stem... Gewoon twee lichamen, die het samenzijn ontdekken zonder echt waarlijk samen te zijn. Kronkelende choreografieën, alles versmelt in elkaar en zelfs de ademhaling leek op elkaar afgestemd te zijn. Dit keer had ik wel het doel achter het geheel samen, al moet ik toegeven, in 't vorige zat er dus blijkbaar wel degelijk een verhaallijn achter wanneer ik het vergelijk met dit werk. Toch zit ook hier een evolutie in, repetitieve bewegingen die uitmonden in een mooie climax die echt vuurwerk gaf, het leek echt of ze samen verbonden waren... Samen een geheel, een eenheid vormden. Het doet je bijna verlangen naar een versmelting van jezelf met die ene andere, jah... het zet me wel tot nadenken... Toen ik buitenkwam had ik namelijk een gevoel van eenzaamheid die me overviel. Na die uitspatting van emotie zonder echt emotie te tonen... Gewoonweg supergoed in elkaar gezet. Alles leek ook zo natuurlijk, die kronkelende bewegingen die steeds opzoek gingen naar de ander... Het is vooral wonderlijk wanneer je beseft dat die twee elkaar nooit eerder ontmoet hadden. Knap gedaan hoor!

Thu 25-01-2007 : www.urbanmag.be, Leonie Kuipers

Couple Like, Keren Levi & Ugo Dehaes LESS IS MORE, LESS IS LOVE auteur Leonie Kuipers rubriek podium Provocerend: niet echt. Something Raw: ook niet echt. Verantwoord: dat wel. Daarnaast is de voorstelling van Keren Levi en Ugo Dehaes uiterst aandoenlijk. Twee lichamen die elkaar betreden in één ruimte, mooie lichamen, dat ook nog eens. In de voorstelling Couple like werken de Israëlische Keren Levi en de Belgische Ugo Dehaes voor het eerst samen. De chemie klopt en dat is te zien. Als liefde op het eerste gezicht. Zouden ze dan in het echt ook misschien samen…?Het ligt op het puntje van je tong. De titel van het stuk laat alles in het midden. In de voorstelling zie je lijven die elkaar verkennen en kennen, uitdagen en dragen. Het speelt zich verder af in een minimalistische setting met enkel de danser en het licht als begin. De dansers bewegen in soepele stoffen. De eerste scène doet dan ook aan als een ochtendritueel in pyama’s. In trance blijf je kijken naar de lijven, je ziet een symbiose. Ruggen en hoofden die elkaars verlengde worden en lichaamsdelen die elkaars rondingen opvullen. Welke ledematen zijn nou van hem en welke van haar? De voorstelling zit vol met dit soort verrassend bewegingsmateriaal. Zo wordt later een walsscène (waarin met heupen naast elkaar wordt gewalst!) afgewisseld met partnerwerk waarin de dansers elkaar schijnbaar altijd blindelings vertrouwen. Fysieke botsingen worden gevarieerd met het haren uit de ogen wegvegen bij de ander. Opvallend is dat het duo pas laat in de voorstelling oogcontact met het publiek maakt en daardoor het publiek dan pas ook echt laat in de voorstelling deelgenoot maakt van de wereld waarin ze zich bevinden. De symboliek van de liefde heeft je echter al eerder dan bovenstaand moment gegrepen. Het man-vrouw gegeven spreekt boekdelen. Lijven zijn daarvoor de ingrediënten, niet veel meer. Af en toe wat gitaarmuziek van Tom Parkinson, de componist met wie Levi sinds 2003 samenwerkt. Door het echter vaak ontbreken van geluid komt de choreografie ook tot zijn recht. Elke zucht of kreun maakt dit duet nog alledaagser en humaner; evenals een kort lachje, wat subtiele aanmoedigingsblikken en een broek van de H&M. Ondanks de vloeiende duetten kwam er bij mij tegen het einde een lichte irritatie naar boven; zo hadden Levi en Dehaes al frases getoond staand en op hun knieën en wat ontbrak er……. juist, een duet rollend over de grond. Deze oefening-achtige ontmaskering van de compositie verdween echter als sneeuw voor de zon toen het einde aanbrak. Na een fysieke climax, zich dicht bij het publiek bevindend en waarbij heftig om beurten tegen elkaars borstkas wordt gestoten, breekt er een moment van onwennigheid aan. Ongemakkelijk en aandoenlijk nemen de dansers het applaus in ontvangst. Dit einde laat veel aan de verbeelding over: Waren we als publiek zojuist getuige van de liefdesdaad in zijn puurste vorm? Something Raw: misschien dan toch. Door Leonie Kuipers, gezien op 25 januari 2007 in De Brakke Grond. In het kader van Something Raw. Link met fragment uit Couple Like http://www.kwaadbloed.com/index.php?txt_id=16&type=video&video_id=2&lng=eng CREDITS choreography & dance : Ugo Dehaes , Keren Levi lights : Arne Lievens costumes : Lies Maréchal music : Tom Parkinson thanks : Eppo Dehaes , Seamus Cater , Linda Suy & Pianofabriek photography : Giannina Urmeneta Ottiker production assistent : Annabel Heyse production : kwaad bloed vzw , Grand Theatre Groningen co-production : Kunstencentrum Vooruit , Danswerkplaats Amsterdam support : de Vlaamse Gemeenschap , Amsterdams Fonds voor de Kunsten , Monty , PACT-Zollverein , wp Zimmer info : www.kwaadbloed.com

Sat 27-01-2007 : NRC Handelsblad, Isabella Lanz

... Naast deze theatrale dansvoorstellingen biedt Something Raw ook sobere dansstukken, duetten waarin de nadruk ligt op het lichaam in beweging. Goede voorbeelden daarvan zijn de duetten van Keren Levi en Ugo Dehaes (Couple-like) en van Nora Heilmann en Aimar Perez Gali (Regarde Moi/Remythologize) Couple-like is een sterk staaltje 'contact improvisatie'. Bovendien is het knap stukje ambachtelijke conceptuele dans, prozaïsch en fijnzinnig. ...

Sat 31-03-2007 : www.urbanmag.be, Katrien Delcourt

OP ZOEK NAAR INTIMITEIT IN COUPLE-LIKE In Couple-Like tasten Ugo Dehaes en Keren Levi de grenzen van hun samenzijn af. Via een reeks bewegingen brengen ze een discours op gang dat schippert tussen zakelijk onderzoek en intimiteit, tussen dierlijkheid en menselijkheid. Hun voorstelling maakt deel uit van het programma dat het Vlaamse cultuurhuis De Brakke Grond in Amsterdam op poten gezet heeft voor Something Raw, een internationaal dans en performance festival. Met Something Raw probeert De Brakke Grond voor de zesde keer een bloemlezing van hedendaagse dans en performance te geven. Daarin blijkt duidelijk de diversiteit die je erin aantreft. Couple-Like van Ugo Dehaes en Keren Levi blijft daarbij strikt binnen de lijnen van de moderne dans. We zien een man en een vrouw rug tegen rug. Ze duwen elkaar in beweging, terwijl ze aan elkaar vastgeklonken blijven. Traag onderzoeken ze de mogelijke variaties op bewegingen en posities. Ze lopen hoofd tegen hoofd voorwaarts en achterwaarts. Ze trekken en duwen. Ze bekruipen elkaar en botsen tegen de ander op. Langzaamaan verschuift hun discours van een zakelijk, dierlijk aftasten naar een intiemere taal. Als dieren lijken ze ieder hun territorium te willen afbakenen. Via allerlei poses testen ze elkaar uit en proberen ze te weten te komen hoe ver ze kunnen gaan. Gaandeweg kruipt er emotie en menselijkheid in hun bewegingen en spreiden ze een lichaamstaal tentoon die zijn zakelijkheid van zich afwerpt. Zowel in de dans als in de kleine gebaren ertussendoor, bij het wegvegen van een haarlok of het naar beneden trekken van een t-shirt, creëren ze een intimiteit die begrippen van liefde en bezorgdheid om de ander maar ook dominantie en agressie opwekt. Dehaes en Levi spelen met harmonie en contrast, met traagheid en snelheid. Nu eens bewegen zich als één über-lichaam, dan weer verbreken ze hun eenheid en bieden ze weerstand of laten elkaar los net zoals je in een relatie momenten van eenwording en individualiteit hebt. Door het tempo op te drijven wordt hun spel ook agressiever. Helaas sluipt het mechanische er af en toe weer in, wat de sterkte van de voorstelling wat ondermijnt. Daardoor lijkt het geheel nog te veel op een vingeroefening, een zakelijk onderzoek naar de mogelijkheden van danstaal. Couple-Like exploreert het begrip koppel en de verschillende manieren van samenzijn, maar blijft hier en daar nog iets te veel in het fysieke steken om echt de toeschouwer tot in het diepste van zijn ziel te beroeren. Esthetisch is het allemaal heel mooi om naar te kijken, maar doordat hun bewegingen geregeld terugkeren naar een technische mechaniek blijft er een afstand en word je nooit opgeslorpt door het spektakel. Toch blijft de intimiteit nazinderen en eindigen Dehaes en Levi hun ontdekkingstocht met een ruw heen-en-weer getrek dat alsmaar sneller en harder wordt. Als wilden ze om ter hardst zeggen ‘Jij bent van mij’. Door Katrien Delcourt, gezien op 25 januari 2007 in De Brakke Grond. In het kader van Something Raw. CREDITS choreography & dance : Ugo Dehaes , Keren Levi lights : Arne Lievens costumes : Lies Maréchal music : Tom Parkinson thanks : Eppo Dehaes , Seamus Cater , Linda Suy & Pianofabriek photography : Giannina Urmeneta Ottiker production assistent : Annabel Heyse production : kwaad bloed vzw , Grand Theatre Groningen co-production : Kunstencentrum Vooruit , Danswerkplaats Amsterdam support : de Vlaamse Gemeenschap , Amsterdams Fonds voor de Kunsten , Monty , PACT-Zollverein , wp Zimmer info : www.kwaadbloed.com datum 31.03.2007 auteur Katrien Delcourt rubriek Podium

Thu 08-03-2007 : www.urbanmag.be, Marjolein Vogels

COUPLE-LIKE Een sobere setting, twee mensen wachten schijnbaar tot al het publiek heeft plaatsgenomen en het geruis van het geroezemoes langzaam weg sterft. Pretentieloos en lichtelijk nonchalant kijken twee mensen je op de tribune aan. Is dit het begin van een magische wereld waar in je hoopt meegezogen te worden en nergens meer aan te kunnen denken dan alleen maar in ritme, beweging en geluid? De afwezigheid van decor en de droge sobere opzet waar niet de jus van muziek, licht of kostuum overheen is gegoten zorgt voor een schril contrast met de voorstelling van Ann Liv young. Ann Liv Youg maakt met haar voorstelling Snow White op het Something Raw festival een spetterende overweldigende collage van popsongs, kitschbeelden en sex. Couple – like daarentegen is een stuk waarin twee personen veranderen in louter lichamen. De ego’s van de dansers worden uitgeschakeld maar komen zo nu en dan in subtiele vlagen voorbij, wat zorgt voor humoristische momenten en een aardse toegankelijkheid. Als toeschouwer word je al snel meegezogen in de absurdistische beelden die de twee lichamen teweeg brengen. Als magneten blijven ze elkaar op zoeken. In, over, onder en op elkaar komen ze elkaar tegen. Alleen het lichaam vult de ruimte door zijn fysieke bewegingen, ritme en ademhaling. Het is dierlijk en instinctief, je voelt de sensitiviteit van de dansers in de ruimte en deze pure vorm van dans overweldigt me. Zelfs als ik mijn ogen sluit voel ik de beweging in de ruimte van de dansers doorgaan. De ademhaling en het ritme van de lichamen op de dansvloer spreekt voor de dans. Het ademhalen wordt steeds luider, zo nu en dan met geluid. Dan kom ik terug en zie twee mensen voor me. Keren Levi: een diva onder de dansers prachtig sensueel met een kinderlijke nieuwsgierigheid. En Ugo Dehaes een mooie bescheiden Belgische danser. Toch krijgt de dans een romantische kleur. Man en vrouw lichamelijk met elkaar in een duet. Twee lichamen die niet zonder elkaar kunnen. Er zijn echter geen duidelijke romantische toespelingen zichtbaar, maar door de puur fysische techniek wordt het spel en de dans doorzichtig zodat er niks anders overblijft dan de taal van deze personen die bij elkaar blijven. Een sobere ruimte gevuld met twee lichamen die verwikkeld zijn in hun taal naar elkaar. Een voorstelling over de basics van alles wat je bezit, een lichaam en een mogelijkheid tot communiceren. De pracht van pure dans en communicatie komt in Couple – Like volledig tot zijn recht en vind zijn weg naar het publiek. Door Marjolein Vogels, gezien op 25 januari 2007 in De Brakke Grond. In het kader van Something Raw. Link met fragment uit Couple-like www.kwaadbloed.com/index.php CREDITS choreography & dance : Ugo Dehaes , Keren Levi lights : Arne Lievens costumes : Lies Maréchal music : Tom Parkinson thanks : Eppo Dehaes , Seamus Cater , Linda Suy & Pianofabriek photography : Giannina Urmeneta Ottiker production assistent : Annabel Heyse production : kwaad bloed vzw , Grand Theatre Groningen co-production : Kunstencentrum Vooruit , Danswerkplaats Amsterdam support : de Vlaamse Gemeenschap , Amsterdams Fonds voor de Kunsten , Monty , PACT-Zollverein , wp Zimmer info : www.kwaadbloed.com datum 08.03.2007 auteur Marjolein Vogels rubriek Podium

Thu 08-03-2007 : www.urbanmag.be, Sophie Machtelinckx

KOPPENROLLEN Bij de aankondiging van het werk van Keren Levi en Ugo Dehaes in het kader van het internationaal dansfestival Something Raw wordt de nadruk gelegd op de groei van intimiteit tussen twee individuen die zich zo als Couple-like binnen een gesloten ruimte gaan verhouden. De ruimte waarbinnen hun onderzoek geconfronteerd wordt met een publiek bevindt zich in het Vlaams cultuurhuis De Brakke Grond in Amsterdam. Het eerste deel van het stuk toont Keren en Ugo die als het ware contactoefeningen verder uitwerken tot boeiende nieuwe lichaamsconstructies. Men geeft de toeschouwer echter weinig ruimte voor het aanvoelen van de fragiliteit bij het eerste lichamelijke contact tussen twee mensen. Dit contact is er al, nog voor de eerste beweging. Bij aanvang bevinden ze zich rug tegen rug. Het is een duidelijk en zichtbaar contact. De mogelijke visuele afstand tussen twee lichamen moet hier niet meer overbrugd worden en reeds gecreëerde emotionele band tussen de dansers kan eveneens niet meer terugschroefd worden. Het werken rond contactimprovisatie heeft naast lichamelijk vertrouwen ook behoefte aan een emotionele connectie. Of het werkproces rond intimiteit, polariteit en het samen zijn ook interessant is voor een publiek hangt volledig af van wat ze enerzijds nog onderling zullen teweeg brengen en anderzijds er zullen in slagen het publiek te beroeren. Het duet toont aanvankelijk een aaneenrijging van ‘standjes’ waarin de pulserende kracht zich afwisselend bevindt in een ritmische ademhaling, een terugkerende bewegingszin, een tempoverlegging of spelelement. Hun continue contact neemt verschillende vormen aan. Ze duwen en trekken, rollen en balanceren zonder het lichamelijk contact met elkaar te verliezen. Het zacht pulserend kinetisch spel wordt langzaam het waarlijk aftasten van elkanders grenzen. Alles wordt intenser en ruwer. Ze zoeken samen naar evenwicht, raakvlakken en steun en gaan daarvoor tot de uitersten. Het beeld van Levi die de staande Ugo volledig op haar schouders draagt provoceert het gevaar. De complexe turnoefeningen worden langzaam aangevuld met herkenbare sociale elementen. Een wals, een zachte strijk langs het aangezicht of een kus. Maar de intimiteit die ontstaat en aanzwelt tussen de twee individuen blaast niet meer dan soms een windje van herkenning, een lichamelijke herinnering. De kinesthetiek blaast je zelden van je stoel en blijft een schouwspel op afstand. Hoewel elementen als tederheid, spel, intensiteit en het zoeken naar evenwicht binnen een relatie ook hier terug te vinden zijn mist het hier zijn de uitstraling. De fysische interacties nodigen weinig uit tot deelname in de wereld van intimiteit. We krijgen wel een boeiende uitwerking te zien van een aantal contactoefeningen en positioneringen maar de situatie blijft statisch en laat geen ruimte voor een zachte afdwaling. De glimlach die op ieders gezicht stond bij een snelle leuke poseverandering toont dat het technisch kunnen van de danser hoog in het vaandel wordt gedragen. Dit kan voor mij echter geen referentiepunt zijn voor een goeie voorstelling. Maar er is uiteraard ook nog de pure beeldelijke schoonheid, die ook bij mij op het einde een verademend applaus losweekt. Door Sophie Machtelinckx, gezien op 25 januari 2007 in De Brakke Grond. In het kader van Something Raw. Link met fragment uit Couple-like www.kwaadbloed.com/index.php CREDITS choreography & dance : Ugo Dehaes , Keren Levi lights : Arne Lievens costumes : Lies Maréchal music : Tom Parkinson thanks : Eppo Dehaes , Seamus Cater , Linda Suy & Pianofabriek photography : Giannina Urmeneta Ottiker production assistent : Annabel Heyse production : kwaad bloed vzw , Grand Theatre Groningen co-production : Kunstencentrum Vooruit , Danswerkplaats Amsterdam support : de Vlaamse Gemeenschap , Amsterdams Fonds voor de Kunsten , Monty , PACT-Zollverein , wp Zimmer info : www.kwaadbloed.com datum 08.03.2007 auteur Sophie Machtelinckx rubriek Podium

Thu 08-03-2007 : www.urbanmag.be, Jacobijn Zeijlemaker

GEEN EXCUUS VOOR GEEN MUZIEK Voor de tweede keer komt choreografe Keren Levi naar het jaarlijkse Internationale Dans en Performance Festival Something Raw in Amsterdam. Dit maal in samenwerking met Ugo Dehaes. Samen maakten ze Couple-like, een voorstelling die nu niet bepaald bruist van energie. Het stuk opent met een set aaneengeschakelde bewegingen, waarbij het paar over elkaar heen rolt en samen balanceert. Dit alles gebeurt op een sterk gecontroleerde, feline manier, over een denkbeeldige lijn die van links naar rechts over het toneel loopt. So far, so good, maar terwijl de kettingreactie van bewegingen oneindig lijkt, bekruipt de stilte de toeschouwer. Het element irritatie wordt toegevoegd wanneer de muziek in een pauzemoment even aangaat. Minimale muziek dat wel. In het tweede deel gaat het paar door met het ontdekken van elkaars krachten, alsof ze net uit een ei gekropen zijn en alles nog nieuw is. Met meer vrijheid tast het paar elkaar af. De kaki-broeken zijn ingewisseld door ruwe jeans, handig, want de bewegingen komen nu los van de denkbeeldige lijn en de gehele vloer wordt gebruikt. Op dit moment lijkt het stuk op gang te komen. Er ontstaat meer variatie in bewegingen die organischer in elkaar overvloeien. Mooi is ook het moment waarop de dansers aanspoelen op het toneel en vertwijfeld omkijken naar het publiek. Maar waar blijft toch de muziek? Het is ongewijfeld de bedoeling dat het paar de toeschouwer wil toelaten tot hun spel van intimiteit en aanraking, maar deelname van een derde vereist een gemeenschappelijke basis. Een rol die door de muziek vervult had kan worden. Het ritmisch gehijg van Levi compenseert de afwezigheid van klanken niet. Wanneer de muziek in het laatste deel dan toch de bewegingen komt stutten wordt duidelijk wat er eerder ontbrak. Het is alsof er een sausje over de dansers wordt gegoten en dezelfde bewegingen lijken nu energieker en vrijer. De dans wordt toegankelijker. Het tij wordt echter te laat gekeerd. Couple-like is toch vooral een ervaring voor de dansers zèlf. Er zit een kern van waarheid in het moment wanneer de dansers, gespeeld verontwaardigd, ontdekken dat er zowaar publiek is. In deze voorstelling is kale dans zonder muziek toch vooral eenzaam, voor de toeschouwer wel te verstaan. Door Jacobijn Zeijlemaker, gezien op 25 januari 2007 in De Brakke Grond. In het kader van Something Raw. Link met fragment uit Couple Like www.kwaadbloed.com/index.php CREDITS choreography & dance : Ugo Dehaes , Keren Levi lights : Arne Lievens costumes : Lies Maréchal music : Tom Parkinson thanks : Eppo Dehaes , Seamus Cater , Linda Suy & Pianofabriek photography : Giannina Urmeneta Ottiker production assistent : Annabel Heyse production : kwaad bloed vzw , Grand Theatre Groningen co-production : Kunstencentrum Vooruit , Danswerkplaats Amsterdam support : de Vlaamse Gemeenschap , Amsterdams Fonds voor de Kunsten , Monty , PACT-Zollverein , wp Zimmer info : www.kwaadbloed.com datum 08.03.2007 auteur Jacobijn Zeijlemaker rubriek Podium

Tue 19-06-2007 : www.theatercentraal.nl, Bart Krul

Man en vrouw verstrengeld in de dans Voor ‘Couple-like’ zijn dansers en choreografen Keren Levi en Ugo Dehaes een succesvol experiment aangegaan. Op een kale dansvloer onderzoeken zij hoe twee personen tot elkaar proberen te komen. Eerst is dit intiem, daarna heftig. De pogingen blijven lange tijd stranden. Het resultaat is verrassend, grappig en ontroerend tegelijk. Keren Levi en Ugo Dehaes staan al op het podium als het publiek binnenkomt. Als iedereen zit en er enige seconden stilte is, lopen ze ieder naar een uiteinde van het podium om met ‘Couple-like’ te beginnen. Geen officieel begin dus. Het lijkt hierdoor alsof het publiek getuige is van een soort onderonsje tussen de beide dansers. Deze intimiteit blijft de hele voorstelling aanwezig. In het eerste deel van ‘Couple-like’ dansen Levi en Dehaes steeds op een lijn van links naar rechts. Ze hebben steeds fysiek contact met elkaar. Vaak hebben ze de schouders tegen elkaar. Vanuit deze beginpositie komen ze tot onverwachte bewegingen en poses. Het duurt soms echt even voordat duidelijk is welk lichaamsdeel bij wie hoort. Levi en Dehaes hebben aanvankelijk bijna geen oogcontact, waardoor hun timing des te meer van belang is. En die is erg goed. Na een kort intermezzo op het podium, waarin ze van kleding wisselen en wat water drinken, is de sfeer tussen hen veranderd. Het is nu meer een stel dat verschillende aanvaringen heeft om heel kleine dingen. Ze staan bijvoorbeeld op elkaars tenen. Letterlijk. Ze proberen wel tot elkaar te komen, maar dat lukt eigenlijk niet. Het lijkt meer op een machtsspel waarin de onderlinge verhoudingen worden bepaald. In het tweede deel werken Levi en Dehaes met vaak heftige bewegingen verschillende thema’s uit. Ze raken elkaar in het gezicht, staan tegenover elkaar en duwen de ander weg om dan elkaar weer op te vangen. Of botsen juist hard tegen elkaar aan. Steeds leidt dit tot verrassende uitkomsten, die de ene keer ontroerend zijn, maar een andere keer ook erg grappig. Er zijn halsbrekende poses, maar er wordt ook gestijldanst. Levi en Dehaes zijn met ‘Couple-like’ een heel succesvol experiment aangegaan waarin met minimale middelen (een kale dansvloer en een paar lampen) een optimaal resultaat wordt geboekt. Aan het eind komen beide dansers toch op een vertederende manier tot elkaar. Dan ontwaken ze ineens uit een soort trance en kijken ze het publiek verbaasd aan. Een beetje zoals een bruidspaar naar de aanwezigen kan kijken, net nadat ze elkaar hebben gezoend na het ja-woord. Gezien: `Couple like’ van Keren Levi en Ugo Dehaes 18 juni 2007, Loods Boem, Oerol, Terschelling. foto: Giannina Urmeneta Ottiker

Thu 11-10-2007 : Het Leidsch Dagblad, Maarten Baanders

Het heftigste contact dat maar denkbaar is Het lijkt of de dans uit de grond komt. Twee dansers liggen op hun buik in elkaars verlengde met de hoofden tegen elkaar. Terwijl ze met nek en achterhoofd tegen elkaar gedrukt zijn, komen ze met hun lichaam omhoog. Zo vormen ze twee bogen. De kracht waarmee ze zich tegen elkaar opduwen straalt ervan af. 'Couple-like' heet het duet van Keren Levi en Ugo Dehaes. En inderdaad, wat je ziet is een tweetal mensen en het meest intense contact dat maar mogelijk is. Ze grijpen elkaars handen, verstrengelen hun armen en schuiven onder elkaar door langs een dwarslijn over de toneelvloer. Ze laten elkaar nauwelijks los. Elke beweging komt voort uit het contact waarmee ze zowat aan elkaar verkleefd lijken. Ze trekken aan elkaar, duwen tegen elkaar, liggen op elkaar, krullen zich op of de een staat in nekstand op de rug van de ander. Ze zijn tot op het uiterste op zoek om elkaars lichaam te ontdekken. Geen millimeter van hun lichaam houden ze buiten dit contact. In het tweede deel verlaten ze de rechte dwarslijn en zoeken ze de volle ruimte van het toneel. Er komt vaart in. Al hun kracht werpen ze in de bewegingen. Ze botsen heftig, bijna pijnlijk tegen elkaar, draaien en rollen, duiken onder elkaar door en maken de meest onwaarschijnlijke verstrengelingen met hun armen en benen. Het lijkt vaak op een gevecht, maar wat voortdurend voelbaar is, is wederzijdse fascinatie, een tinteling. Elke beweging, elke houding komt over als een ontdekking. En dat is het ook voor het publiek. Het is een uitputtend zwaar duet. De dansers zwoegen en lijken bereid daarmee door te gaan totdat ze volledig op zijn. Het gezwoeg heeft als effect dat er een totale passie ontstaat. Ze zoeken de uiterste grens met elkaar op. Maar bij al deze absoluutheid zijn er ook mooie licht-ironische momenten, zoals een schalks walsje of wanneer er na zwaar gekronkel en gezwoeg de een ontspannen op de ander zit en zijn of haar shirt rechttrekt en rondkijkt of er al dat intense geworstel niets toe doet. De bewegingen zijn zeer inventief. Het is fascinerend te zien wat voor houdingen, uitdagingen en confrontaties er tussen deze twee mensen mogelijk zijn. Je zou het acrobatisch kunnen noemen, zonder dat de danser het spectakel zoeken. Daarvoor is deze dans te persoonlijk en te innerlijk. Muziek klinkt er nauwelijks en dat is maar goed ook. Het gehijg, gestamp, gesleep, de kreetjes en het gekreun die de heftige bewegingen in hen losmaken zijn de perfecte muziek bij deze indrukwekkende dans. De tweede choreografie van deze avond ...

Fri 20-03-2009 : Leids dagblad, Maarten Baanders

Dansclick: moderne dans kan met iedereen clicken   "De grootste balletlerares aller tijden" noemt ze zichzelf. Met haar ingevallen gezicht, gestileerde gebaren en geaffecteerde spraak is ze helemaal het cliché van de balletjuf met haar maniertjes. Toch kijkt het publiek ademloos toe.   Porshia is namelijk geen mens, maar een pop. Deze geestige creatie van danser/poppenspeler Duda Paiva verzorgt de warming-up van Dansclick 6. Het programma wil iedereen de "click" met moderne dans laten voelen. In diverse steden komt er maar weinig publiek op af, terwijl de organisatie alles uit de kast trekt om er iets aantrekkelijks van te maken: een introductie, opmerkelijke dans, filmbeelden en een Après-Dans, waarbij het publiek bij een drankje met de dansers kan praten. "Beleef iets nieuws met moderne dans," zou de leuze kunnen zijn. Want dat is wat er op zo'n avond gebeurt.   De choreografiën van Dansclick 6 zijn totaal anders dan wat de introductie van Porshia laat zien. Cliché-maniertjes zijn ver zoeken in "Couple-like" van Keren Levi en Ugo Dehaes. Het stuk is zo origineel en persoonlijk! Met afbeulende inspanning en intensiteit zoeken de danser en de danseres naar mogelijkheden en evenwicht in hun contact. Ze kronkelen over elkaar heen, botsen, rollen en maken een luchtig dansje. Zelden zie je dans die zo intiem en avontuurlijk tegelijk is, onconventioneel, maar doordrenkt van een verlangen waar iedere toeschouwer wel iets bij voelt.   De tweede choreografie, "Odd" van Pia Meuthen, wordt geïntroduceerd met filmbeelden, waarop de choreografe over haar werkwijze vertelt. Gingen Levi en Dehaes uit van niets en bouwden ze hun choreografie op uit improvisaties, Meuthen verwerkt boeken in haar dans, vertaalt gedachten in bewegingen. Bij de armgebaren en het bekommerde gezicht van een van de dansers denk je inderdaad: dit is een gedachte. Niet een concrete gedachte, maar een manier van denken, kronkelig, moeizaam. Hij voelt zich bedreigd in zijn omgeving. Totdat er muziek klinkt. Hij ontspant zichtbaar, gaat veerkrachtig mee met het ritme, zoals een autist doet bij een deuntje waar hij zich happy bij voelt. De andere danser is de sterke, trefzekere broer. Ook bij hem is de manier waarop hij de ruimte beleeft zichbaar in zijn gebaren. Het contact tussen de broers levert botsingen op, maar in de gebaren en intensies blijf je verbondenheid zien.   Dansclick 6 laat zien dat moderne dans gevoelens uitdrukt die iedereen kan herkennen, op een manier vormgegeven waar iedereen zich door geïnspireerd kan voelen.   Maarten Baanders Leidsch Dagblad, 20 maart 2009

Fri 03-07-2009 : www.dorfzeitung.com, Karl Traintinger

sommerszene salzburg “Couple-like” Foto: Wolfgang Kirchner, sommerszene Im Rahmen der sommerszene salzburg führten Keren Levi und Ugo Dehaes in der ARGEKultur ihr erfolgreiches Stück „Couple-like“ auf. In diesem Konzepttanz der beiden Tänzer versuchen sie das Bedürfnis mit seinem Partner zu verschmelzen darzustellen.   Foto: Wolfgang Kirchner, sommerszene Um nicht von der Performance der beiden Künstler abgelenkt zu werden, wurde die Bühne schwarz gehalten und gänzlich leer belassen.
Zu Beginn bewegen sich die beiden Künstler langsam auf den Boden kriechend zueinander, berühren sich zunächst nur mit ihren Köpfen, verbiegen sich immer mehr bis die beiden Körper ein inniges M formen. In dieser Pose kann kein Tänzer alleine stehen und sie stützen sich mit ihren Körpern gegenseitig.
Durch abwechselnde Impulse stoßen sie sich immer wieder gegenseitig ab und kommen wieder zusammen. Mit schlaffem Körper lässt sich Ugo Dehaes willenlos von seiner Tanzpartnerin bewegen. Danach wird Keren Levi durch die Kraft ihres Künstlerkollegen unterdrückt und über die Bühne geschleift. Plötzlich verharrt während des Stücks einer der beiden Tänzer, meist in den unmöglichsten Stellungen, wie auf den Schultern der Frau sitzend, und streift mit seinem Blick das Publikum und weckt dadurch ein Gefühl in mir ein zufälliger Beobachter eines bizarren Kampfes zwischen zwei Liebenden zu sein. Foto: Wolfgang Kirchner, sommerszene Nach einer kurzen Pause in der sich die Darsteller vor den Zuschauer umziehen, wobei dazu als einzige musikalische Unterstützung im gesamten Stück ein minimalistischer Gitarrensound eingespielt wird, folgt der nächste Teil des Beziehungsdramas.
Dabei steigen sie sich zärtlich gegenseitig auf die Füße, klettern auf den Körper des Gegenübers, lassen sich fallen, trennen sich, um anschließend wieder aufeinander zulaufen zu können. Eine Verbindung der beiden Körper löst sich auf und führt zur Verwunderung in einem innigen Walzerschritt, welcher immer schneller wird und schließlich die beiden Tänzer mit den Armen verknotet.
Im nächsten Teil stehen sie sich gegenüber, ziehen den Partner heftig zu sich und stürzen durch die Kraft des Zusammenprallens auseinander, jedoch fangen sie sich, als eine Art Vertrauensbeweis, in der letzen Sekunde auf und spielen dieses Spiel immer wieder von vorne. Dieser andauernde Wechsel zwischen Zärtlichkeit und Rohheit zieht den Beobachter in einen unglaublichen Bann und hinterlässt ein Gefühl einen Einblick in eine real gelebte Beziehung erhalten zu haben. Michael Steinberger

Mon 17-12-2007 : Volkskrant, Anette Embrechts

Impressive Performance That Does Not Mean To Say Anything
She does not look like a prizewinner, lying there on a high floor of wooden pallets. She gargles water, amplified by a microphone, sustaining this action longer than what seems possible. It is the young choreographer Keren Levi laying here; last seasons’ surprising winner of the BNG New Theatremaker Prize 2006. She made her new work, simply named The Prize Piece, from the 50 thousand euro the prize existed of. However obligatory this title might seem to be, no other would have been more obvious. This performance emphatically does not mean to say anything. Or even better, it withdraws from everything. And that what makes The Prize Piece an incredible impressive experience. ”We are not going to say hello, we are not going to say goodbye”, is what the 4 performers sing in the end of the piece, to which they maintain to commit themselves to; gargling (almost musically) they let the audience to leave on its own initiative (or maintain seated), without any applause. Following what “little” Koen de Preter had been telling us at the start of the piece, about all the things he would not do (“I am not going to make sense, I’m not going to explain why”). The Prize Piece is almost everything you can imagine that is Not, but then, what is it? A continuously moving physical performance in which the 4 fascinating dancers - besides Levi and de Preter also the tall Guillem Monte de Palol and the seductive Shani Granot - seek for on all corners of the pallets platform they perform on. They start a simple movement, such as piling up fists-with-thumbs-up, developing this idea into a constant color and form changing within a chain reaction. They exhaust themselves by bouncing and jumping within patterns that are also subject to subtle changes. What is the most striking thing about this show? It’s the originality and the companionship with which this consequent experiment has been executed. Indeed it is a prizewinner working here.   Translation: Irene van Geest  

Sun 23-11-2008 : the publicity material of The Prize Piece:

from the publicity material of The Prize Piece:

Keren Levi was honoured with the BNG Nieuwe Theatermakers Prijs 2006 (2006 New Theatre Director Award). The jury singled out Keren Levi and her show, Territory, as most promising amongst a distinguished group of directors and choreographers that took part in the 2005-2006 season of the Nieuwe Theater- makers series (currently known as Blind Date). “This show calls upon the audience to absorb, associate and interpret. The director has imbued this show, which addresses a very broad theme, with a number of surprising twists by combining a range of theatrical elements: music, movement and dance, video images and play. An intelligent show that provokes and lingers on well after the footlights have dimmed.” Levi used the prize money for the production The Prize Piece.article

Thu 27-07-2006 : Marking Territory, Keren Levi

Territory is an interdisciplinary performance of dance, music and video that proposes a journey through the different conceptions of territory – private, interpersonal, social, political, acoustic and ethological.

Questions of identity are negotiated according to the relationship of the performers (three male dancers and a musician) to their performance space, the territory they inhabit.

The territory of the performance is framed further by technology – surveillance cameras / monitors and sound equipment re-focus how the audience captures what ‘takes place’ onstage. Four infrared cameras are situated on different sides and levels of the stage. The cameras register constantly what is happening and their footage is shown on four monitors. The public is given the option to have a multiplied view of the performance - they have to negotiate between five angles of the same event, the live act onstage and what is shown on the monitors.

The sound provides a sixth ‘territory’ the noises produced in the theatre are recorded and fed back into the space on a loop - the footsteps and breath of the dancers and the laughs of the audience are dislocated from their initial performance. Over time the recognisable sounds – as they reverberate with the acoustic space of the theatre – become unintelligible tones. The feedback is interrupted at times by the impromptu formation of a band by the dancers or by bird song played from a vinyl record or a melancholy song.

The work is engaged with framing and occupation. Occupation of space, people and time (attention, air-time, etc.). Framing, in a sense of isolating, enclosing and cropping - actions that can also be read as territorial. In the piece the media is ‘framing the frame’- a frame as for a body, a structure, a place or a territory.

The territories of the cameras (what their lenses can capture) are virtual borders that enclose the movement of the dancers while the monitors (and their frames) functions as a place and as a territorial mark. Each monitor forms a micro-territory within the performance-space and every camera governs the space of the movement, they determine almost every action on stage.

In order to indicate which are the sections that are under surveillance, white lines mark the black dance floor, creating a web-like drawing. The cameras covering different sections of the performance space but they all join in one area that is in the territory of the top-angle camera. This territory, a rectangle of about 3m x 2m, is the main arena that encloses most of what is happening in the show.

Territory begins as an abstract and formal dance performance but as it evolves a theme emerges. The piece has been described as ‘schizophrenic’ because of this duality, it is unclear what codes should be applied in reading it. The background to the piece was One-Minute-Solo a collaboration between dance, music and film. We made a presentation that was structurally based on independent one-minute-solo-dance fragments that were inspired by different Haiku poems we worked with. But what we ended up with was a fragmented portrait of a woman - whilst concerned with the formal constraints imposed on us by the one-minute structure a narrative forced its way through.

We wanted to develop the solo further so from a pure compositional interest we thought about creating a quartet by male dancers that will utilise the solo dance and music material in a different arrangement and physical context. Conceptually the ‘fragmented portrait’ was meant to be developed into a portrait of a woman drawn by four men. A quote from Deleuze and Guattari - "A pack of freckles on a face, a pack of boys speaking through the voice of a woman, a clutch of girls, a horde of wolves in somebody's throat. We each go through so many bodies in each other." - gave inspiration during this part of the process.

Until we entered the studio in the end of September ’04 we spent about 6 months developing our ideas. During that period the piece didn’t have a name yet and the sense of it was as vague as my poor attempts to get to the bottom of Deleuze and Guattari’s texts which I was trying to read.

The concept of Territory made a big step forward thanks to the video concept. When Tammuz suggested to work with live cameras that will capture the show from different sides and will form four angled view of the live event, the piece came into being. The one which is four and the four that are one – that was the how the video dealt with the question of Multiplicity.

Meanwhile the question of the title of the piece left unanswered. We were under pressure from our producers to come out with a name for the early publicity material and the deadline was approaching. For Tom Territory was an obvious choice but I resisted it at first because it felt too bold. I was not ready yet for the challenge - the link between De-territorialization and my background was not tight enough in my perception. How strange to think about that in retrospective…

What finally made the click was our limited budget - the only cameras we could afford were security cameras. A financial limitation delivered me with a fresh insight and concluded the primary stage of the creation. The question of identity was no longer hidden in a formal compositional key but became grounded in my reality, my background and the situation in the country where I come from. As an Israeli, territory, surveillance, security and identity are a familiar cocktail. The term Territory has suggested a multifaceted web of meanings that spread out. At that point I was ready to take on broad the current political implications of the Israeli-Palestinian conflict that this title suggested (especially in combination with my name), even though this was not my starting point. For me, this was a funny though organic process how all these ideas, limitations and factors evolved into a performance-concept that had social-political implications.

I often asked myself how could my work be engaged in issues that are outside Dance. So far in my work I was busy with choreography as such – I tried to make dance about dance because as a ‘young’ maker I had to understand my medium. I still do not understand how to work from an external concept because the process of realizing it in my medium is very difficult for me. Therefore I form my work by setting conditions - of the body, the space, the public. These conditions ‘tell’ me what the piece is about. It could come across as a random process and I still gather information how to engage with it as I go.

Territory is a piece that is questions its own identity. The conditions I have set there created a situation that enabled me to deal with these questions myself, questions that occupy my mind and trouble me in a private as well as communal contexts and to link them in the ongoing exploration of my work.