UNMUTE
Op papier is Unmute een fascinerend experiment, maar als voorstelling is het een loodzware zit

https://www.volkskrant.nl/cultuur-media/op-papier-is-unmute-een-fascinerend-experiment-maar-als-voorstelling-is-het-een-loodzware-zit~bbfe603a3/


RECENSIE UNMUTE

Op papier is Unmute een fascinerend experiment, maar als voorstelling is het een loodzware zit ★☆☆☆☆

De makers bijten zich zo vast in hun uitgangspunten, dat je je als toeschouwer overbodig voelt.

Annette Embrechts, Volkskrant, 21 oktober 2019


Als experiment verdient Unmute zeker lof, als voorstelling is deze bewegende geluidsconstructie een lange, loodzware zit. Ook al doe je je uiterste best secuur te luisteren naar iedere klank, ter plekke veroorzaakt door dirigerende ledematen, en flarden op te vangen van vervormde stemmen, afkomstig uit verdwenen talen, Unmute blijft een expressie-arme voorstelling met veel ruis en lome motoriek. De makers bijten zich zo vast in hun uitgangspunten, dat je je als toeschouwer al snel overbodig voelt. En dan heb je nog ruim een uur te gaan.

Terwijl het uitgangspunt op papier zeker fascinerend is. Choreograaf Keren Levi en componist Yannis Kyriakides geven vijf performers (drie dansers, twee slagwerkers) een actief aandeel in een live geconstrueerde elektronische compositie. De rolverdeling tussen componist en choreograaf vervaagt: wie dicteert beweging en geluid? Als sleutel gebruiken ze een Myo-armband: schakels met robottechnologie, die de elektrische spierspanning van bewegende armen omzet in geluid. De vijf performers dragen ieder één zo’n band om hun bovenarm. Terwijl ze zich rustig voortbewegen over een wollen tapijt, soms gaan zitten op gestoffeerde blokken en later roffelen op een van de vijf hangende donderplaten, trekken ze met die arm rechte patronen in een driedimensionaal assenstelsel. Veel variatie zit daar niet in; het oogt als droge besturing van een onzichtbare versnellingspook. Al snel koppel je bepaalde geluiden aan bepaalde performers en bepaalde bewegingen. Ondertussen waaien softe windvlagen en gruisregens op band voorbij, alsook flarden uit een opsomming van dode talen.

Mocht Unmute bedoeld zijn als naargeestig toekomstvisioen, waarin robotica de variatie aan menselijke expressie schaadt, dan is het experiment geslaagd. Maar een dansconcert kan deze gebarenmuziek of luistermotoriek niet worden genoemd.

Op papier is Unmute een fascinerend experiment, maar als voorstelling is het een loodzware zit